Lech Rutkowski

Życiorys

Lech Rutkowski ukończył w 1968 roku studia na Politechnice Warszawskiej, co stanowiło fundament jego kariery zawodowej. Po studiach rozpoczął pracę w Okręgowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym, gdzie piastował różne stanowiska, w tym dyrektora. W 1990 roku, dzięki wsparciu Komitetu Obywatelskiego, został pierwszym niekomunistycznym prezydentem Białegostoku, a obowiązki te pełnił do 1994 roku.

W latach 1990–2006 zasiadał w radzie miasta przez cztery kadencje, co znacząco wpłynęło na jego dalszą karierę polityczną. Od 1996 do 2003 roku kierował oddziałem Banku Gospodarki Żywnościowej, a w latach 2003–2005 objął stanowisko prezesa sportowej spółki akcyjnej Jagiellonia Białystok, by później stać się honorowym przewodniczącym rady nadzorczej tego klubu.

W 2004 roku kandydował do Parlamentu Europejskiego z listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców. W kolejnych latach, w 2006 i 2007, jako przedstawiciel Prawa i Sprawiedliwości, z powodzeniem zdobywał mandat radnego sejmiku podlaskiego. Dodatkowo, w 2007 roku, został prezesem zarządu Białostockich Zakładów Graficznych, funkcję tę pełnił do 2009 roku.

W styczniu 2008 roku postanowił odejść z PiS, współtworząc nowy klub radnych „Prawica Podlasia”, który nawiązał koalicję z Platformą Obywatelską oraz Polskim Stronnictwem Ludowym. W 2009 roku był kandydatem do Parlamentu Europejskiego z ramienia Prawicy Rzeczypospolitej. Niestety, w wyborach samorządowych w 2010 roku oraz w wyborach parlamentarnych w 2011 roku, na które również startował, nie uzyskał reelekcji do sejmiku oraz mandatu posła w okręgu białostockim.

W 2014 roku, będąc przedstawicielem PiS, raz jeszcze próbował swoich sił w wyborach do sejmiku województwa, jednak również bez powodzenia. Lech Rutkowski był również aktywnym działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej, gdzie posiadał zaszczytną funkcję prezesa w Białymstoku.

Odznaczenia

W 2005 roku, Lech Rutkowski otrzymał wyróżnienie za swoje osiągnięcia w działalności samorządowej. Uhonorował go prezydent Aleksander Kwaśniewski, przyznając mu Złoty Krzyż Zasługi.

Przypisy